"jaki to wstyd, kiedy ktoś się nad tobą lituje" (P. Hawkins "Dziewczyna z pociągu")

P. Hawkins "Dziewczyna z pociągu"

dla rozrywki i odprężenia sięgnęłam po książkę, która stała się podstawą do nakręcenia niedawno oglądanego filmu, jest to powieść całkiem niezła, sprawnie rozpisane na role czytadło, przejrzysta narracja, ciekawa intryga i interesująca psychologia, kolejny raz odkrywam, że literatura zawiera niuanse nie do przeniesienia na ekran, w tym przypadku - zwłaszcza portret Megan, która w książce stała się moją ulubioną postacią, a w filmie była tylko mroczną biografią do rozwikłania; 

być może rzeczywiście w pewnych okolicznościach my kobiety jesteśmy zdolne do wszystkiego

tysiąc porzuconych rękawiczek (puchata i ciemna)

idzie wiosna i spod śniegu wyłaniają się rękawiczki, nagle znowu nie wszystko jest tym, czym się być wydaje, a w moich wewnętrznych przestrzeniach dzieje się huragan, jednak dla ludzi "mam twarz jednakową", znam to na pamięć, znam i wiem

klątwy (Agnes Obel - The Curse)

przypomniałam sobie ostatnio, jak lubię smyczkowe instrumenty i klasyczne granie, więc Agnes niedawno odkryta gra sobie dziś w tle, opowiada o klątwach i nie tylko;

coraz częściej myślę, że nad 2017 wisi jakieś przekleństwo rozpadu, pozorów i udawań, otaczają mnie ludzie, którzy zwyczajnie kłamią w różnych sensach i odcieniach tego słowa, widzę to, nawet kiedy się nabieram, widzę i czuję cały ten sztafaż, ale mnie to nieprawdopodobnie nuży i zniechęca, uwiera mnie to cały czas, w makroświecie - okropnie, w pracy - strasznie, w życiu pozapracowym także nie mogę się od tego ostatnio opędzić na wielu frontach, gdzie się nie obrócę widzę mniejsze i większe kombinacje i łgarstwa, które osadzają się na przestrzeni jak trująca szadź i wszystko brudzą, jakie to  przykre, że rzeczy nie mogą być takimi, jakimi są, że gramy w gry, w których zawsze ktoś musi przegrywać i że tak rzadko wystarcza nam nasza własna twarz

"Jestem jak Alicja z deficytem czarów..." (S. Chutnik "W krainie czarów")

opowiadania Chtunik, trawię strona po stronie od wielu dni, jakoś mnie żrą i bolą, ale dobre są, człowiek widoczny jest w nich jak w soczewce, w całym tym wszystkim, co w nim najtajniejsze i najstraszliwiej dotkliwe, są dobrze napisane, choć w sumie nie chce mi się jakoś rozdrapywać niuansów warsztatu, często myślę sobie, że to słaby moment w moim życiu na taką literaturę, a może właśnie nie, może właśnie idealny? w każdym razie... Chtunik specyficzna, ale dobra jak zazwyczaj, opowiadania generalnie na różnym poziomie, ale przekonują, ale prokobiece... w sumie rzeczywiście fajne, ciekawe, nadal jeszcze nie wybitne, ale solidne, a do tego w kilku miejscach genialne

Sylwia Chutnik "W krainie czarów"

"Kiedy byłam bardzo młoda, to byłam też mała, ale niczemu się nie dziwiłam. (...) Jestem jak Alicja z deficytem czarów, która rośnie lub kurczy się nerwowo, jeśli coś dzieje się w jej życiu nie tak. Tchórzliwa dziewczynka w za małych butach i za dużej sukience."

"Opowiadanie jest dla mięczaków, ale ja swoje niosę w ramionach jak zapłakane dziecko."

"Jeśli opowieść ma kogoś zainteresować, to tylko tak ją wymyślaj, żeby bolało... Słuchanie mojego życia boli zawsze."

zabawnie, ale nie tylko ("Księżniczka na opak wywrócona" w TL)

Byłam dziś na bardzo dobrze wykonanej, zagranej i pomyślanej sztuce w Teatrze Lubuskim - "Księżniczka na opak wywrócona" Calderona, zachowuje ona barokowy klimat, ale bez archaicznej koturnowej realizacji, sztuka jako całość uczyniona z widocznym szacunkiem dla tradycji i kontekstu dzieła, jest w niej taka właśnie jarmarczno-plebejska, a mimo to smacznie ujęta konwencja, elementy wprost rodem z komedii dell`arte, cudny barokowy przesyt widoczny nawet w ruchu scenicznym, autentycznie zabawna rubaszność. To wydaje się prosta opowieść, a ma przecież metafizyczny fundamentem, który pięknie wybrzmiał w odpowiednim momencie, świetny, naprawdę świetny ruch sceniczny, cudni aktorzy, no po prostu bardzo mi się to podobało. Wiele nieszablonowych pomysłów, aktorzy w kilku rolach lub zaskakujących wersjach, klimatyczne tło muzyczne, w ogóle żywiołowe przedstawienie, super to wyszło.

"śnisz się sobie garstko kości, 

śnisz się sobie śnie ulotny"

dlaczego?

- Dlaczego Pani nie pisze książek? - spytał mnie znienacka pewien 17-latek.
- Nie wiem, jeszcze nie jestem gotowa, ale kiedyś będę - odpowiedziałam zupełnie spontanicznie. Czy tak jest rzeczywiście?

znajomości z potencjalnymi gwiazdami ;) (SR - Desire)

zespół, który lubię [bo to zwyczajnie mili ludzie są po prostu, fajnie grają i rzeczywiście kochają muzykę] wrzucił w sieć nową piosenkę, myślę sobie, że warto ich wspierać i popierać, żeby się nie zniechęcili, więc zachęcam świat do słuchania i wyrażania sympatii dla tejże kapeli (także na you tube), podczas grania na żywo wypadają świetnie, więc przy każdej okazji warto też ich zobaczyć - i to była chyba swojego rodzaju reklama, zdaje się, że pierwsza na moim blogu, ale cóż.. nieopłacona i niesprowokowana naleganiami, zatem uznajmy, że to nie jest reklama, ale wyraz sympatii dla grupy fajnych ludzi z pasją