coś się kończy, ale czy coś się zaczyna?

z premedytacja zaszyłam się w domu na Sylwestra, dostałam trochę życzeń, trochę wysłałam, piłam szampana, oglądałam filmy, świat strzelał tymczasem fajerwerkami w niebo; wszystko mnie martwi ostatnio i boję się nadchodzącego roku, taka prawda - zwyczajnie się boję, schowana w domu nasłuchuję, jak my ludzie czcimy koniec roku, ale przecież czcimy już niemalże wszytko, niezależnie od obiektywnych wartości obiektów, czcimy wszystko, ale nie cenimy niczego lub prawie niczego i nie wiadomo, co nas czeka

spalanie i szampanienie w tandemie

znowu pobiegałam, przewlokłam biednego Tomka prawie 10 kilometrów przez las, trzeba mu oddać, że był dzielny i nie marudził, poza tym jednak przede wszystkim prowadziłam dziś długie wieczorne kobiet rozmowy przy trzech butlach szampana, było więc szampańsko i dobrze nam to zrobiło, obu, chyba mogę to nazwać dniem relaksu, czy raczej mogłabym, gdybym w międzyczasie nie grzęzła w wypracowaniach, zatem dzień (prawie) relaksu, mimo wszystko - fajny

głęboko ukryte piękno czy śmierć, czas i miłość? ("Ukryte piękno")

mam mieszane uczucie, bo to jest miejscami pełen uroku film, Helen Mirren jest cudowna, brytyjscy aktorzy generalnie... no wyprzedzają tych amerykańskich (z wyjątkiem Smitha) i ich kreacje zjadają film, sama idea filmu... jest pociągająca i ładna, dużo ciekawych pomysłów, pewna spójność wizji, ale... tuż obok sporo niekonsekwencji i ślepych zaułków, przewidywalność kompletna, cały film pracuje na efekt pewnego zaskoczenia, którego w końcu nie ma i co więcej, które jest niedopowiedziane, niewyczerpane, historia, która zaczyna się jako kompletna przemyślana całość w połowie filmu zaczyna się rozpadać na kilka niechlujnie prowadzonych i nieprzekonująco podomykanych wątków, ich spłycenie tuż obok patosu i wzruszeń, które ciągle towarzyszą głównej postaci wywołują dziwny zgrzyt i sprawiają, że nie mogłam do końca zaangażować się w ten film, trochę jest tak, jakby ktoś chciał w tym filmie strasznie dużo rzeczy pokazać i powiedzieć, dobrze mu szło, ale potem nagle film zaczął się robić za długi, więc zaczął biec na skróty, ciąć i fabuła się pokruszyła, jest tu wiele scen świetnych i prawdziwie poruszających, Will Smith jest aktorsko przekonujący, tworzy postać ciekawą, ale też bardzo jednowymiarową i na poziomie scenariusza jest to postać psychologicznie w pewnej chwili niespójna czy raczej niedopowiedziana; przede wszystkim trą się w tym filmie dwie idee: poszukiwania ukrytego piękna życia, które jest nieuchwytne i niedookreślone i jest kluczowym wątkiem, ale tylko w jednej scenie i w tytule, oraz idea miłości, śmierci i czasu jako kluczowych elementów i motywatorów w ludzkim życiu (ciekawa idea zresztą), i wokół właśnie nich osnuta jest rzeczywiście fabuła, rzecz w tym, że obie te idee, nie są komplementarnie, nie są połączone, więc choć nie brak pięknych scen w filmie, to jego przesłanie pozostaje niejasne, myślę, że "Ukryte piękna" znajdzie swoich wielbicieli, bo ma swoje... ukryte piękno, ale nie jest to obraz wybitny

tylko we dwoje ("Pasażerowie")

poza efektami i pewną spektakularnością całej wizji, która wynika z tego, że rzecz dzieje się w kosmosie i w mocno stechnicyzowanej przyszłości, poza muzyką, niezłym aktorstwem, jest to film bardzo przeciętny, niezwykle przewidywalny i mocno komercyjny, do obejrzenia, ale spłynął po mnie, początek nawet mnie wciągnął, początek ma potencjał - sytuacja totalnej samotności, zamknięcia, skazania i to, jak człowiek sobie z tym nie radzi - to było ciekawe, potem zrobiło się cukierkowo i romantycznie, w ładny sposób zresztą, ale trochę jednak banalnie i (znowu) przewidywalne, przeżycia głównej żeńskiej bohaterki, która odkrywa przykrą prawdę o swoim współpasażerze niby są poruszające (chyba miały być), ale ten cały jej gniew wydaje się banalny i płytki, nie kupiłam tego, mam poczucie,że potencjał psychologiczny postaci i całej ich relacji nie został wykorzystany, potem znowu akcja się zagęszcza, trzeba ratować cały statek, poświęcać się, być bohaterem - klasyka amerykańskiego kina komercyjnego, nagle i nieco bez sensu opowieść obyczajowa zmienia się w spektakularne kino akcji, oczywiście wszystko się udaje, potem znowu jest słodko, a film kończy się w momencie, który mnie by najbardziej ciekawił, bo tak naprawdę chciałabym wiedzieć, co było z tymi ludźmi potem, po tych filmowych wydarzeniach, jak wyglądało ich życie, to byłoby rzeczywiście ciekawe (i przerażające w jakimś sensie), co więcej film kończy się jako nożem uciął, jakby bez pomysłu, bez logiki, wątki zamiast się poodmykać, wykolejają się albo zostają bez ładu i składu ucięte, w sumie: przyjemna papka dla oka i mózgu, nie bez pewnego piękna i elegancji zrobiona, ale scenariusz.... no ktoś tego nie przemyślał do końca

poświąteczne spalanie

wybrałam się pobiegać, wszystko mnie boli, dawno aż tyle nie pobiegłam, las smutny, goły, ale i tak piękny, było słonecznie, ciepło, jakby nie w grudniu i do tego cudownie pusto, nie wiem, co to o mnie mówi, ale cisza i pustka ostatnio wyjątkowo mi się  podobają, a teraz bolą mnie nogi, stawy, jestem staruszką po 15-kilometrowym biegu, wolno kulam się przez rzeczywistość

choinkowe nowości - na biało

moja choinka już się ugina od ozdób, a dom ocieka "świątecznym badziewiem" - jak to roboczo nazywamy, ale i tak co roku dokupuję kilka nowości, jakoś tak na pamiątkę, żeby coś zostawało z każdych świąt, żeby nie przemijały zupełnie bez śladu, i teraz takoż - spontanicznie i bez sensu na choince mamy dwa nowiutkie białe ptaki, chyba sowy, choć w sumie to nie wiem, czy to sowy, bo może to takie białe wróble albinosy... i mamy jednego szklanego anioła, który niewątpliwie jest aniołem

"Sny przydają się w trzech sprawach"" (O. Pamuk "Nazywam się Czerwień")

genialna i długa powieść Pamuka, ale kurczę jaki przepiękny świat, jaka totalnie inna mentalność, [być może Europejczycy częściej powinni czytać powieści o  Bliskim Wschodzie, nie o polityce i o wierzeniach, ale o kulturze i sposobie myślenia ludzi, może to sprawiłoby, że rozumielibyśmy tych ludzi lepiej], rzecz osadzona w XVI wieku w Stambule, szkatułkowa konstrukcja (naprawdę mnóstwo opowieści ukrytych w głównej opowieści), świetna narracja, która rozpada się na kilkanaście postaci, ale zawsze pozostaje pierwszoosobowa, nieprzewidywalny wątek kryminalny, ciekawe zestawiania sposobów myślenia i tworzenia Wschodu i Zachodu, ale też wszystko inne, cała nieznana mi dotąd typowość Wschodu: rola kobiety, wychowanie dzieci, gwałtowne emocje, które żądzą wszystkim, bezwzględnie patriarchalne społeczeństwo, w którym jednak kobiety są przyczyną wielu działań i mają niekiedy wielką władzę nad mężczyznami, bardzo otwarte mówienie o seksualności, w tym sporo homoseksualnych relacji, które wręcz są czymś typowym, zrozumiałym i oczywistym zwłaszcza w relacjach między starszym mężczyzną (mistrzem) a młodym chłopcem (uczniem), religia, która przenika wszystko i wszystkich, postrzeganie celów sztuki kompletnie inne niż w ówczesnej Europie i swoiste tylko dla Wschodu, był to dla mnie swego rodzaju kulturowy wstrząs, ale było to też niezwykle ciekawe; poza tym... nie polubiłam żadnej z tych postaci, ale każda mnie jakoś pociągała, każda była też bezlitośnie szczera i stanowiła osobną psychologiczną konstrukcję wartą uwagi, bardzo mi się to podobało, taka kompletność kreacji tych postaci, konsekwencja w ich budowaniu; jest też metafizyka, bo w tym świecie wszystko żyje, nic się nie kończy, śmierć nawet nie jest żadnym końcem tylko zmianą, każdy rysunek, barwa mogą ożyć, mówić, myśleć, znaczyć; w sumie "Nazywam się Czerwień" - bardzo interesująca i dobrze napisana powieść.

Orhan Pamuk "Nazywam się Czerwień"

"Czasami człowiek nawet wie, jak być szczęśliwym, ale i tak nie potrafi"